دستور موقت یا دادرسی فوری، مکانیسمی است که در ماده ۳۱۰ قانون آیین دادرسی مدنی پیشبینی شده و مطابق آن شخص ذینفع (اصولاًخواهان) میتواند از دادگاه درخواست کند که برای جلوگیری از دخل و تصرف مادی در خواسته دعوا و جلوگیری از ورود ضرر به آن، مال تا زمان تعیین تکلیف نهایی دادگاه از هرگونه تصرف در امان بماند و توقیف شود. دادرسی فوری که از آن به دستور موقت نیز تعبیر شده است نوعی از رسیدگی است.اصل بر آن است که در موارد مربوط به دادرسی فوری، از ورود به ماهیت دعوا اجتناب شده و تشریفات مرسوم دادرسی حذف گردد. این شیوه، در واقع نوعی اقدام احتیاطی برای حفاظت از حقوق طرفین دعوا محسوب میشود. دادرسی فوری بهعنوان یک استثنا در نظام دادرسی، در شرایط خاص و استثنایی بهکار گرفته میشود. در این موارد، اگر دادگاه بخواهد از شیوههای دادرسی اختصاری و متداول استفاده کند، با توجه به اطاله دادرسی احتمالی و زمان بر بودن رسیدگی عادی،نهتنها دستیابی به نتیجه مطلوب ممکن نیست، بلکه ممکن است خسارات جبرانناپذیری به خواهان وارد شود. از این رو، خواهان درخواست خود را از طریق دادرسی فوری پیگیری میکند تا بدون تشریفات معمول، به موضوع رسیدگی شده و تصمیمی سریع و موقت اتخاذ شود. این فرآیند با هدف جلوگیری از زیانهای احتمالی و تضمین حقوق طرفین، بدون ورود به ماهیت دعوا، به اتخاذ تصمیمی فوری و مقتضی منجر میشود